Mama helpen

"Ahh mama, mag ik je helpen met knutselen?"

Deze vraag krijg ik regelmatig van onze oudste zoon Sem. Als het vakantie is vindt hij het dan ook helemaal geweldig als hij mij mag helpen. Het schiet niet zo snel op, maar ooohh wat is het gezellig samen!
Twee weken geleden was het dan zover. Onze jongste zoon Timo ging naar de peuterspeelzaal, dus lekker even tijd met Sem.
Eerst samen naar de bouwmarkt om benodigdheden te halen; steigerhout en spijkers. Dat op een karretje gepakt te hebben, bedacht ik mij hoe ik die steigerplank van 2,5 meter lang mee ging krijgen in mijn Suziki Swift. Dit probleem was al snel opgelost, want ik las dat ze de planken op maat konden zagen. Erg fijn, want zo hoefde ik dat thuis niet meer te doen en ik kreeg de plank tenminste mee in de auto.
Eenmaal thuis gekomen, kon Sem niet wachten om er mee aan de slag te gaan.

Eerst moest een afbeelding uitgekozen worden van wat het moest worden. Hier had ik al het speurwerk voor gedaan. Sem kon kiezen uit een truck, auto, vliegtuig en trekker. “Mam, mag het ook een ski gondel worden?” (Onze jongens zijn namelijk helemaal gek van de bergen en gondels). Dus weer even speuren naar een geschikte gondel. Die was gelukkig snel gevonden. Inmiddels was Sem alweer heerlijk verder aan het spelen.
Na een kort overleg met zoon lief hoe het worden moest, gingen we aan de slag.
Eerst werden er door ons bergen op geschilderd, dat moest natuurlijk eerst even drogen tot dat we verder aan de slag konden. Dat vond Sem wel een teleurstelling en vroeg dus ook om de paar minuten of de verf al droog was. Gelukkig was die snel droog en werd de hamer en spijkers erbij gepakt. Met een wasknijper hiel ik de spijker vast (een tip die ik op internet vond) en zo kon Sem tot precies de goede hoogte de spijkers erin slaan. Prachtig vond hij dat. Hij had dit werkje op school al geoefend, vertelde hij trots.

Toen de spijkers allemaal op de plek zaten, mocht Sem kleuren draad kiezen. Hij koos natuurlijk voor rood (zijn lievelingskleur). De draad om de spijkers doen was een lastig werkje, zag ik. Met de tong uit zijn mond ging hij er ijverig mee aan de slag. Na een tijdje hield hij het voor gezien en heb ik het overgenomen. We hadden iets te fanatiek geweest met de spijkers en zo was het voor hem (6 jaar) iets te moeilijk.
Maar fijn om te weten, want dan gebruiken we bij de volgende keer minder spijkers. Dus binnenkort gaan we nog een keer aan de slag.

Het resultaat staat nu te pronken in onze woonkamer en wordt aan iedereen die binnenkomt vol trots laten zien door Sem

.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *